Episode Transcript
[00:00:00] Speaker A: Hoi te invito a renacer.
[00:00:07] Speaker B: Saludos, les damos la bienvenida a un novo episodio del podcast Las huellas de Carmela. Este programa con el que intentamos simplemente darles herramientas para que puedan mejorar su calidad de vida, sobre todo en eso que es la salud emocional y la salud mental.
Les damos a conocer diferentes terapias, diferentes iniciativas y también a mujeres, normalmente son mujeres, pero también Habrá algún hombre que muestran con súa propia experiencia personal como o cambio é posible. Ésta é unha chamada á acción, sobretudo cando algún resuena, pois que hai cosas en súa vida que quizá non estén del todo ben e que poden mejorar. Ése realmente é un pouco... La clave.
Las Güellas de Carmela, lógicamente, non serían las Güellas de Carmela se non tuvéramos al alma deste programa, desta iniciativa, que és tamén unha persoa que ha hecho da atención, do bienestar, da ajuda e do acompañamento a outras persoas, a súa forma de vida. Estou falando de Carmen Gutiérrez. Carmen, sempre un placer estar contigo e compartil.
[00:01:11] Speaker A: Hola Pia, que tal?
Yo moi contenta tamén.
[00:01:14] Speaker B: Vamos a hablar e vamos a conocer a unha persona que está en Fuerteventura. Saben que non todos os podcasts os facemos con xente que reside na isla, pero é unha isla moi inspiradora e hai grandes terapeutas ou facilitadoras ou acompanhantes, como quieran chamarse, aquí non ponemos as etiquetas, elas mismas se presentan.
Vamos a hablar de una mujer que se ha hecho algo es viajar, conocer o mundo y sobre todo, bueno, pues, dejar la comodidad a un lado. Hay una frase en su biografía que dice, la comodidad se volvió el cementerio de mi alma. Carmen, ¿a quién vamos a conocer hoy?
[00:01:56] Speaker A: Pois mira, hoi tenemos un programa yo creo que moi novedoso, moi original, porque tenemos a Sol Colibrí.
E esta mujer, que la conocí yo hace ya un par de años, me arrollou con su entusiasmo. Si la tengo que definir de alguna manera, es entusiasmo.
Ella ama lo que hace.
E para mi é un referente también con todo esto que nos va a contar de los viajes.
E bueno, ella foi a un taller, un dos talleres que facilité en las Salinas del Carmen.
que lo hago cada año, de momento llevo ya tres años.
Además, los damos en la iglesia, es un entorno mágico allí cerca de la playa y muy, muy, muy bonito.
Y a partir de ahí, pues bueno, también fuimos iniciando una amistad, nos vemos cuando podemos, tenemos unas agendas apretadas, pero luego por medio de audio, la verdad que nos contamos nuestra vida y sabemos mucho la una de la otra.
E a verdad é que me parece muito interessante o que ela faz, e também muito generoso, porque agora ela já deixou de fazerlo por e para ela, e também quero ofrecerlo ao mundo, e contar o que faz, e acompañar a outras mulheres nele.
Eu espero e deseo algum dia ser acompanhada por ti Sol, e dar tambén ese salto, porque viajar sola o hecho, Pero sigo teniendo o tema do medo de cruzar, cruzar o charco, ir a un sitio... Bueno, ella nos contará o seu ultimo viaje porque eu estoy flipada. La seguía cada día en Instagram y decía, wow, que coraje, que fuerza.
Y es romper tambien, romper moldes externos, pero tambien internos, do cerebro, mental, es decir, se puede hacer. Así que eu estou moi contenta de que ela nos conte hoxe esta experiencia e que outras persoas e outras mujeres podan decir, oh, pois mira, hai algúin que acompanha nisto.
Voy a tirar.
[00:03:47] Speaker B: Alguien que acompañe en isto, pero que tuvo un inicio, entiendo que tomar esta decisión e romper con esas ataduras e, sobre todo, con esa comodidad que era, al final, una cárcel para el alma de Sol Colibri, tuvo que haber algún momento, tuvo que haber alguna circunstancia que motivara ese cambio. Sol, bienvenida.
[00:04:07] Speaker C: Muchísimas gracias.
[00:04:09] Speaker B: Cuéntanos un poco como fue el inicio de esa andadura que te ha llevado por prácticamente todo el mundo.
[00:04:15] Speaker C: Bueno, eu llevo máis de onze anos viajando comigo mesma, con mi mochila por o mundo, e empezou porque en aquel momento eu tenía pareja, llevaba desde ben jovencita viajando por o mundo con mochila, máis sempre acompanhada con mi pareja, con mi hermano, con unha amiga... Non había probado lo que é viajar con unha mesma, que se convierte en un viaje interior profundo de escucha.
Entonces íbamos a ir a Atenas, a Grecia, hace 11 anos, e dous meses antes deixamos a relación.
Teníamos o billete comprado de ida e volta, e tres semanas por delante. Entonces ahí me plante, digo, ¿qué hago? Él non ía a ir porque non falaba inglés.
E foi como que hago, vou e non vou, vou e non vou, e hasta o dia anterior non sabía se realmente iba a ir ou non. Os medos, e se me aburro, e se que van a pensar os demas, e se, tantos si, si, si, si, si, que decidí non escuchar todas esas voces que trataban de auto boicotearme e vivir la experiencia, e foi o principio de algo moi grande en mi, foi un cambio un antes e un después, porque a partir de aí empecé a viajar comigo mesma por o resto de tantos países e continentes.
Foi a Grecia o primeiro.
[00:05:31] Speaker B: Que implica viajar con unha mesma?
[00:05:34] Speaker C: Pois unha escucha interna, unha confianza que non se lee, que se teña que experimentar en o viaje, tenendo en conta que unha está en unha zona fuera do seu confort, sobretodo cando é a culturas diferentes, como é o meu caso, onde máis he viajado é Oriente Próximo, Entóns, que a seguridade non está fora, que está dentro, a confiar e a escuchar o que necesito a cada momento, a abrirme a recibir a magia da vida en cada paso, esos encuentros que se van dando, esas amistades que se van creando, e a confiar en que unha non está sola, faz o camino sola, pero non está sola, porque está con unha mesma, a convertirse en a mellor amiga de unha mesma, a iso me llevo.
[00:06:26] Speaker B: Como se opta por unha vida así? Quero dicir, estamos como moi atadas na sociedade. Hablábamos nun podcast anterior do medo, do medo a soltar, do medo a sair desa zona de confort.
e dedicarse a sostenerse e a sostener a situación estando unha sola. Pero o resto de recursos, seguramente que haya gente escuchando dirá, bueno, ¿y como vive?
se non teñe un trabajo, ou como se busca a vida, ou depende tamén, a experiencia será moi diferente e a resposta en uns países que en outros.
Como se hace ese transitar de un trabajo fijo, ou máis ou menos, porque a vida está cambiando moito, pero bueno, con uns ingresos máis ou menos a fin de mes con os que contamos, poder pagar unha hipoteca ou un alquiler, Con fé.
[00:07:24] Speaker C: Porque eu sempre suelo dicir que me tiro al precipicio e é cando se abren as alas.
Entón, cando unha sente un chamado e té claro lo que non quer máis, Pois hai algo interno, hai un llamado interno, unha forza que eu non podía deixar de pasas de escucharla.
Podes facerte as ordens, escucharla e seguir cada un con a súa vida, con a súa trabajo.
Era a comodidade, se había convertido en unha jaula. Unha jaula de ouro.
Decidí deixar todo atrás e empezar unha nova vida.
E foi a mellor decisión que tomé porque foi un viaje de descubrimiento comigo mesma, espectacular, porque unho non sabe ou non conoce até onde pode expandirse se non se atreve a saltar a valla.
E ver os toros desde a barreira non é unha opción.
[00:08:25] Speaker B: ¿Cómo se vive la experiencia? ¿Cómo se elige el destino? ¿Cuánto tiempo se permanece? ¿Cómo se sostiene en ese destino?
[00:08:35] Speaker C: Yo en mi caso han sido llamados.
Como que unos meses antes algo internamente es una voz interna que me dice pues ahora te toca ir a explorar tal país.
Entón me pongo a investigar sobre ese país, a leer, a documentarme.
E vou preparando o viaje de unha forma artesana, porque o viaje non é só desde que vas ao aeroporto a coger o avión. Comeza unhos meses antes ou un par de meses antes.
Ese disfrute e esa conexión con o territorio al cual unha vai a ir.
[00:09:13] Speaker B: Cuanto tempo estás en cada viaje?
[00:09:15] Speaker C: Depende, porque estive desde tres semanas até cuatro meses.
En 2019, por exemplo, estive casi todo o ano viajando por Latinoamérica con la mochila.
O ano pasado estive tres meses, agora acabo de regresar de Irak, que estive tres semanas.
Mesopotamía, espectacular, un viaje que tenía pendientes de que era unha niña e, bueno, ha sido moi mágico.
país de ir a que estamos llegando los viajeros a cuenta gotas, después de 50 años sin recibir viajeros.
[00:09:47] Speaker B: ¿Qué descubrís en ese mundo por el que viajas? No sé en cuántos países sola has estado.
[00:09:54] Speaker C: 33.
[00:09:56] Speaker B: 33 países.
[00:09:57] Speaker C: Tuve que contarlos.
[00:09:59] Speaker B: Claro, son muchísimos.
¿Qué es lo que descubres? ¿Cuáles son los mensajes principales cuando vuelves en el avión y de alguna forma, bueno, pues cierras los ojos y revives la experiencia?
[00:10:13] Speaker C: Para mi unha das cosas máis importantes é que logrei o que queria lograr, que cheguei onde queria chegar por mi mesma, que tive que tomar decisións e que sostenerme a incomodidade moitas veces, e iso é un entrenamiento.
Para cando unha volta a casa, é un impulso o que traes e depois compartir con persoas de culturas tan diferentes e, no final, o mesmo coração de amor bate no ser humano.
entonces é algo moi hermoso realmente.
[00:10:50] Speaker B: Cando falamos podrá haver xente que diga que é un pouco naif a situación, a falar de sostenerse en situaciones incómodas, pero que tipo de situaciones se poden dar en outros países que algunha le hacen darse cuenta de que non está en sú zona de confort para nada, e quizá hai un sentimiento de medo ou de alerta que poda surgir.
[00:11:14] Speaker C: Bueno, pues unha tiñe que estar atenta ás miradas das persoas, porque á veces un microgesto te pode salvar. A mí me salvou de tomar decisiones equivocadas ou non.
Entón te face ponerte en contacto máis con tú observadora, do que estou sentindo e tamén a mí alrededor. Fixarme máis na comunicación no verbal, por exemplo.
e tener claro que é o que quero facer.
Que faces?
Pois visitar lugares, sobre todo a mi o que máis me chama son lugares antigos, cidades antiguas, onde energéticamente está potente ese lugar.
Entón, vou sentir esos territorios e, de alguna forma, compartilhar a sabeduría que esos territorios transmiten ao estar allí, presente, en silencio e con todo o respeito do mundo.
[00:12:14] Speaker B: A verdad que creo que teña que ser a experiencia ou as experiencias, bueno, moi impactantes no nivel de crecimento personal. Estábamos falando de Sol, pero Sol tamén se autodenomina la Mujer Colibrí.
¿Cómo eliges este nombre para definirte?
[00:12:34] Speaker C: Esto ocurre en el 2018, cuando voy todo el año a viajar por Latinoamérica, que ahí es donde son originarios los colibrís.
Me impacta enormemente ver el colibrí tan pequeño, tan pispireto, con esos colores tan hermosos.
E entonces me llega información do que representa el colibrí.
É a alegría, é a frugacidade da vida. Agora está el colibrí. Mira un colibrí. Volves a girar a cabeça e ya non está. De vivir intensamente o momento presente, desde a presencia.
É todo corazón. Se alimenta do néctar das flores. Casi non teña aparato digestivo. Porque é todo... Bombea... Eu non me acuerdo. Unha barbaridade por minuto, o corazón.
Entón é alegría, entón realmente digo, si é que sou eu, si é que me representa a mí, me encanta o colibrí, o volar... Alas de Libertad, que é unha dos meus libros, entón todo o que implica un pájaro é moito pequeno, é unha cosita así, e é lindo, é o único pájaro que pode volar hacia atrás, todo o simbolismo que ten, hai varias historias, varias contas que falan sobre a simbología do colibrí, que él face a súa parte.
Y esto es todo, el león, el águila, talio, pues yo soy un colibrí.
[00:13:58] Speaker B: Has hablado varias veces del llamado, que simplemente estás presente y sientes ese llamado.
¿Cómo ha sido el traerte a Fuerteventura? Creo que decías que llevas residiendo aquí ya cerca de cuatro años.
[00:14:11] Speaker C: Sí, así é correctamente.
Vine unhas vacaciones e ao segundo día me chamou a isla. Sentí un chamado, así como estes chamados que eu conto a través do sentir, non é que escuche a voz, deixa todo e vente para cá.
Então, así o fiz. Deixei o meu trabalho, a casa onde vivía, a meu marido, e vim para cá, tarde unos seis meses, sem acomodar todo e aquí estoy, por chamado do meu coração e da isla.
[00:14:43] Speaker B: Has hecho referencia tamén, tiñes varios libros escritos, agora vamos a hablar del poder da escritura con a moher Colibri.
Cuéntanos esos libros e como a escritura forma parte desa transformación tamén hasta sentir que tiñes alas para volar.
[00:15:02] Speaker C: Me encanta esta pregunta.
Porque os viaxos, unha dos regalos que trae son que á volta que se despiertan dones, talentos que unha teña aí agazapados e os viaxos o despiertan. Entón a mí me pasou que ao ano seguinte de Grecia, en el 2015, cando vou a Irán e volvo, Aí, de repente, empiezo a escribir, e a escribir, e a escribir, como que se despierta, porque eu llevaba entonces un cuaderno de bitácora, e cada día que eu estaba onde estuviera, eu escribía a noite unha entrada.
Escribía as minhas sensacións, as pessoas com as quais me encontraba, as anécdotas, o que sentía ese día.
Entonces, cando volvo dese viaje, hai algo que me chama desde dentro a poderlo transmitir desde a parte profunda. Empezo a cuestionar que é a intuición, que é a libertad.
Empezo a escribir, a escribir, a escribir. Durante toda a minha vida he sido unha lectora ávida, desde que era adolescente, leyendo libros de 2 en 2 y de 3 en 3.
hasta que chegou o momento de facer o volcado e o viaje me empujou a illo. De alguna forma despertou do letargo esa parte de escritora que llevo no alma.
[00:16:19] Speaker B: O caso é que, na presentación, decías, Carmen, que había venido a Forteventura e que está en outra nova etapa. Todo ese crecimento, todas as herramientas que ha ido desarrollando a lo largo desta experiencia vital a través de 33 países, conocendo as culturas e recebendo o feedback desas comunidades tan diferentes que podan ser en ocasiones.
Le han feito venir a Forteventura y dedicarse ahora a ayudar a acompañar a otras personas tambien a descubrir su propio potencial, sus recursos para poder volar.
[00:16:55] Speaker C: Totalmente.
[00:16:56] Speaker B: ¿Cómo lo haces? ¿Cómo les acompañas? ¿Qué estás ofreciendo ahora mismo aquí en Fuerteventura?
[00:17:04] Speaker C: Pues mira, ahora mismo, id ad un tempo para cá, o que quero é acompañar a mujeres que sienten un llamado a viajar por o mundo, máis o medo las paraliza.
Tomar o viaje externo é un reflexo de un viaje interno. Non hai diferencia entre o viaje interno e o externo.
Aunque o objetivo é ese, eu las acompanho durante tres meses en unha mentoría transformacional, onde semana a semana nos vamos encontrando, porque hai que ir a lo profundo a reprogramar, cosas como o medo, a culpa, a vergüenza, etcétera, etcétera, porque o viaje me va a poner de frente con todo aquello que necesito ver, trascender e atravesarlo. Entonces, lo vamos preparando con reprogramaciones. Vengo de hacer reprogramaciones de creencias limitantes, contando realmente subconsciente, la escritura como herramienta terapéutica.
[00:18:00] Speaker B: Eso es que te quería preguntar, como periodista me interesa muchísimo. ¿Qué puede aportar la escritura como elemento creativo y también como elemento de superación? ¿Cómo se trabaja? ¿Cómo trabajas?
[00:18:15] Speaker C: Claro, pues la escritura ayuda mucho a aterrizar la visión.
Non face falta ser escritor para escribir realmente. Entonces, cando somos capaces de poder volcar e ponerlo nun papel, o que estamos sentindo, separa moito o grano da paja e nos ajuda un montón a ordenarnos.
Entón, é unha herramienta que aterriza, porque a palabra é aire, estamos hablando e podemos falar, pero a escritura te aúda moito a ordenarte.
E é potente tamén porque se poden facer moitas diferentes dinámicas con a escritura.
[00:18:54] Speaker B: ¿Cuáis utilzas habitualmente?
[00:18:57] Speaker C: Pois, por exemplo, se pode ir a un hecho do passado, e reprogramarlo, reescribiendo o guión, porque realmente somos guionistas de nosa propia vida, literalmente, e o boli é a varita mágica. Entonces, reescribiendo o que pasó, porque o que me sucedió, a realidad sempre é neutra. Agora, como eu o viví, o viví en base ao nivel de consciencia que eu portaba en ese momento, pero o podo resignificar, e de alguna maneira se cambia toda a linea de tempo.
Entón se facen exercicios para ir áquellas situacións onde houve situacións incómodas e volver a reescribir ese guión. Ou se pode ir ao futuro e visualizar e escribirlo como me veo yo daqui a un año, con todo o lujo de detalles e con toda a grandeza, porque os sonhos pequenos nos moven o coração. Eso, hai que soñar en grande.
[00:19:52] Speaker B: Co-Creando a realidade a futuro, pero se puede tamén incluso intervenir en ese pasado hechos traumáticos, situaciones traumáticas, podemos de alguna forma redibujarlas para que queden en nosotras y no ese impacto negativo transformarlo.
[00:20:10] Speaker C: Total, total. É o conto que me conto. Que conto me conto. Porque o cerebro non distingue entre realidad e o que non foi realidad. Entón, eu posso fazer. Eu sou a criadora do meu próprio vida.
[00:20:25] Speaker B: En este momento que tenemos tantísima facilidad para viajar, los aviones, los barcos, aquí en Islas el tema del coche está más limitado, pero el viajar forma parte de nuestra experiencia vital.
¿Qué es lo que nos lleva a limitarnos el viajar solas?
[00:20:45] Speaker C: El viajar sola...
Claro, poden entrar os medos de, non vou teñer un compañero con el que compartir, teño que decidirlo eu todo a cada momento, teño que escucharme, que quero ver, que quero visitar, onde vou dormir, que vou comer... Entón te pone de frente isto con unha escucha interna e con unha toma de decisión por unha mesma.
E estar moi presente, con moita presencia, porque hai que estar Cando un va con un outro, se crea unha burbuja entre esa persona ou ese grupo que tamén está genial. Más, cando un viaja con un mesmo, tiñe que estar moi atento a todo o que está sucediendo en ese momento.
Entón eso te hace tomar una toma de realidad e de presencia.
E iso te lo llevas incorporado. Te lo llevas incorporado. Cando volves, es que é espectacular. A parte que se abre la mente, se abre el corazón de conocer otras formas de vivir.
[00:21:52] Speaker B: Que situación concreta te ha marcado tanto que cuando la recuerdas incluso te emocionas?
[00:21:59] Speaker C: Sobre todo, a hospitalidade da xente, e que cando unha non pode máis, porque hai habido situaciones moi incómodas...
[00:22:07] Speaker B: Por exemplo, Sol?
[00:22:08] Speaker C: Si, por exemplo, en Irán, eu recordo un par de veces de quedarme, entre comillas, tirada en un pobo moi pequeno que non había hospedaje, como moitas circunstancias que se concatenaron para chegar a iso.
E de decir, como unha entrega, decir, non podo máis, cada unha a quen crea, non? Ai, Diosito, pido ayuda, solicito comodín de la ayuda divina.
E entón aparecen ángeles, aparecen seres que justo, con precisión milimétrica, para echarte unha mano, para ayudarte e sacarte de ahí.
Pero primeiro unha lo tiene que intentar todo lo que está en mi mano.
E xa, cando digo, xa, non veo salida. Aí vene alguén e te saca de aí.
[00:22:56] Speaker B: Has sentido peligro? Que a súa vida incluso corra a peligro en algún momento?
[00:22:59] Speaker C: Non, peligro de vida, non.
E me metío por situaciones complicadas, realmente complicadas.
[00:23:07] Speaker B: Carmen, estabas hablando al inicio en la presentación de los propios miedos a la hora tamén de emprender esos viajes en solitario.
¿Qué es lo que dirías que te limita? ¿Realmente lo has pensado?
¿Te has puesto ahí?
[00:23:23] Speaker A: Sí, yo creo que es lo que dice Sol, los miedos. El miedo a encontrarme sola.
A mí mi mayor miedo es que me pase algo.
como yo ya encarnado de verme en un viaje como fue en Ushuaia, en el sur de Argentina y fracturarme el humero, iba con tres amigas, verme de repente en un hospital que me tenía que operar, cosas que pasan, entonces yo ahí encarnado eso, yo desde luego no oído fuera para mí el viaje que hice solitario fue el Camino de Santiago, fue el primer pasito hace ya pues casi una década y también tuve que romper mis muros porque yo asociaba el viaje a compañía asociaba el viaje a compartir con otros y recuerdo un amigo que me decía ¿pero por qué no viajas sola? si no les cuadran los demás las fechas y demás y decía ¿solo? ¡qué aburrimiento! ¿solo? no era un tema de miedos ahí, ¿no? E cando fui ao Camino de Santiago, que fui varias veces sola, foi maravilloso, porque houve um momento que sentí iso, claro, como é un viaje onde caminas, caminas muchas horas, sem falar practicamente con gente, foi unha semana santa que nevou e había moi pouca gente no camino, e aí digo, ah, isto é viajar solo, aqui tomas tú tus decisiones, pero aí a la vez podes cambiar de opinión, eu me acordo de chegar a un pueblo e decir, hoy vou a comer ahí.
Y mira, una cosa tan simple como, voy a comer, pero primero voy a un albergue y me ducho, ¿no?
Y luego, según llegué, dije, no, voy a comer sobre la marcha y luego busco el albergue. Eso cuando son dos o tres, pues hay que decidirlo, hay que consensuarlo. Y yo decía, que cambio de opinión sobre la marcha. Que entonces me encantó la experiencia. Y desde luego yo tengo ese ahí, yo espero que Sol me acompañe porque yo A ver, ella habla de Irán, habla de Irak, habla de Pakistán y yo digo, bueno, yo voy a empezar por otro lado. Pero, por ejemplo, a mí me llama mucho todo lo que es América del Sur, que he estado en diferentes viajes, pero siempre acompañada o viajes en compañía, sí, en grupos, en compañía o como mínimo dos más.
A mí me gustaría en algún momento, e non deixarlo moi para adelante, coger mi mochila e estar tamén sin mucha preocupación de cuándo é a volta, sino vou a recorrer unha serie de países de Latinoamérica. E por suposto que me gustaría estar acompanhada de ella no plano emocional.
[00:25:52] Speaker B: Solo unha invitación a la gente que este escuchando ahora mesmo este episodio del podcast e diga, isto me resuena ou non sabía que hubiera alguén que se dedicara realmente a ayudar a eliminar esos medos para acompañar en esa acción a la hora de viajar. Un mensaje, como te poden encontrar?
En que outros planos les podes ayudar? E tamén os libros que has escrito.
[00:26:25] Speaker C: Vale, a ver, así por partes.
Esto me poden encontrar en Instagram, en mujer-colibri-441.
Ahí vou dando las publicaciones, lo que vou haciendo.
Explico a mentoría, agora en novembro vamos estar unha semana juntas, un desafío que l'he chamado Descúbrete através del viaje, emprende tu vuelo, sete días através do grupo de WhatsApp, para fazer un trabajo bonito e en grupo, e sobre todo lo hago online.
También, Carmen, lo que comentaba, superimportante, que con as mujeres que estoy mentoreando, o apoio emocional, prácticamente diario, cando están viajando, que me encanta, me encanta.
E hai varias sesiones que son expresamente de viajes, de previaje e logo posviaje, recoger a mujer cando viene, tamén, porque, uau, viene como un'atoma a terra.
para posar e aterrizar todo o que ha vivido, sobretodo durante o primer viaje, porque cada viaje trae novas experiencias.
E no ano que vem, ao estar en Irak agora no setembro, recebí o permiso do territorio de abrir un ponte entre aquí, entre Europa, entre España e Mesopotamia, a terra entre os dois ríos, o Tigris e o Éufrates, Irak, para ir en Semana Santa a 10 mozas, 10 días a Irak, ahí lo dejo.
[00:27:58] Speaker B: Es el desafío, 10 mujeres, 10 días a Irak, esta próxima Semana Santa, estamos hablando de 2026, porque esto de los podcasts luego se queda ahí, no sabemos, en 2026 es el próximo viaje.
Bueno, pues yo creo que una entrevista muy interesante, Carmen, no sé si quieres añadir algo más.
[00:28:19] Speaker A: Como comencé, gracias por estar, gracias por esa fuerza y por vivirlo en ti, encarnarlo en ti y ahora querer expandirlo.
Y además también es un tema, quizás cuando te preguntaba Pia, ¿qué obstáculos? También hay un obstáculo muy social. ¿A dónde vas sola? ¿Estás buscando el peligro? A un hombre no le dicen nada de eso, ¿no? Cuando viajas solo.
Yo lo que contaba antes, en una semana santa, hace apenas ocho años, pero como vas a ir sola, amigos, familiares, pero estás loca, ¿qué necesidad? Me decían, ¿qué necesidad si tú tienes un montón de amigos?
¿Qué necesidad?
E aí hai como ese peso encima añadido, ya tenemos con nos meus miedos, o medo tamén de la sociedade.
É que parece que me lo estoy buscando el peligro, una cosa así.
[00:29:14] Speaker B: Total.
Nos has dicho os títulos de los libros.
[00:29:17] Speaker C: Verdad.
[00:29:18] Speaker B: Importante por se alguén quiere profundizar un poquito más.
[00:29:21] Speaker C: Vale, o primero é o diario de mi viaje por Irán, daquele viaje que realicé en 2015, máis de 400 páginas, onde cuento a modo de diario, cada capítulo é un día real que pasé allí, desde que me levantaba até que me acostaba, en formato como se estaría hablando con mi diario.
Todo o que viví experimenté contextualizado, aqueles lugares que iba a visitar, un poquito de historia, sen ser historiadora, ni mucho menos, y anécdotas, texturas, paisajes, olores... Y los otros dos libros es Alas de Libertad y Sonrisas de Unicornio que es más poesía, tamén soy poeta.
Sobre todo Alas de Libertad está escrito todo en verso y Sonrisas de Unicornio hay un poquito de prosa y un poquito de verso.
[00:30:08] Speaker B: Tienes tamén unha página web, para que a xente te siga.
[00:30:12] Speaker C: Mujercolibri.com.
[00:30:15] Speaker B: Bueno, todo iso para quen quiera profundizar un poquito máis ou contactar tamén con Sol, pero non podemos acabar o episodio sen un tip que nos suele ofrecer. Carmen Gutiérrez, para estar más presentes, pequeñas herramientas, una de las últimas será agradeciendo, la gratitud, no sé, hoy, que nos depara. Carmen.
Pues.
[00:30:39] Speaker A: Mira este tip, tengo aquí una pequeña chuleta, pero es uno que me encanta, es una píldora mindfullne, que es el de, además, como muy fácil para recordar, las tres S, suelta, suaviza y sonríe.
Suelta implica, primero, lo primero que haríamos, esto tamén se puede hacer, como siempre digo, en cualquier momento, si lo haces como práctica formal, pues estás en tu casa, en un espacio y dices, voy a estar aquí cinco minutos, pero si no, como siempre digo, en la cola del supermercado, conduciendo, donde quiera que esté, respiras, respirar es conectar con el cuerpo y entonces observas tu cuerpo sin juicio, sin control, sino como esta mi cuerpo y suelto, porque a lo mejor en ese momento me doy cuenta de que tengo la mandíbula tensa, vamos muchas veces porque es el tema de multitarea, prisa, que al final es miedo, miedo de que se me vaya el tiempo, entonces estoy ahí como con el control si me doy cuenta de esto, a lo mejor a veces tengo el estomago más contraído o cuello que tambien simboliza el control, suelto, me abandono ahi, incluso puedes decir suelto lo que no necesito suelto lo que no necesito ahora suaviza es llevar alguna, si en ese pequeño escáner que haces te das cuenta que hay una zona que está más contraída pues suavizo, es como una mirada interna de enviarle suavidad, de enviarle relajación por eso la segunda S Como a través da respiración envío suavidade a esa zona. Se o estou notando aquí, me enfoco no cuello, nos ombros, e envío con a respiración suavidade. Suavizo este momento con amabilidade.
E a terceira é ese sonríe, que non tem que ser que vayas por a calle e hagas unha super sonríe, que tamén estaría genial. É máis unha sonríe interna, unha sonríe de, agora mesmo agradezco, estou conectando con mi corpo, estou ponéndole, aunque sea dos minutos, consciencia, estou ponéndole presencia. E pode ser simplemente sonríe á vida neste momento.
Estas tres E.C.
si las practicamos tres, cuatro veces a lo largo del día, se nota. Se nota porque es lo que siempre hablamos. Presencia, conciencia.
[00:32:58] Speaker B: Cuerpo.
Bueno, pues hasta aquí el episodio de hoy. Esperemos que pueda ayudar a sumar, a introducir novos hábitos a que le resuene. Si no, estamos encantadas de estar aquí compartiendo. No tratamos tampoco de hacer nada más, simplemente aportar ese granito de arena por si hubiera alguna persona que esto le puede venir bien.
Gracias por siempre por estar aquí. Gracias.
[00:33:26] Speaker A: Hoy.
[00:33:26] Speaker B: Te.
[00:33:27] Speaker A: Invito a renacer quita lo que desconsuela siguiendo el amanecer y las huellas de Carmela.